Her Gün Yazmaya Devam Ediyorum. Zor Oluyor Ama Seviyorum.

Çoğumuz yapay zekayı bir sihirli değnek gibi görüyoruz: Aklımızdaki dağınık fikirleri bilgisayara aktardığımızda, "puf!" diye mükemmel ifadelerle dolu, kusursuz bir makale ortaya çıkacağını sanıyoruz. Oysa gerçekler, bu büyülü tablodan biraz daha farklı. Ne yazık ki, pek çok kişi yapay zekayı tam da bu yanılgıyla kullanıyor. Geçen gün fizyoterapist bir arkadaşımla sohbet ediyordum. Bana, "ChatGPT'yi kullanarak bir sürü sosyal medya gönderisi yazdım ve yayınlamaya hazırım" dedi.

"I’m Writing Daily Again. It’s Hard, But I Love It." by Darius Foroux

Yapay zeka ile içerik yazma konusunda ipuçları istedi. "İçerik yazmak dışında dijital her şey için yapay zekayı kullanıyorum." dedim ona.

Çünkü her iki kişiden biri zaten içerikleri için ChatGPT kullanıyor. Peki, siz de kullanıyorsanız bu sizin hakkınızda ne söylüyor?

Bir düzine şey...

Yapay Zeka (AI) Yazma Eğrisi

İşte son birkaç yılda yapay zeka ve yazıyla ilgili başıma gelenler, basit bir dille:

AI Yazma Eğrisi

Şimdi bilmeniz gereken her şey şu: Yukarıdaki görseli oluşturmak için ChatGPT kullandım. Ayrıca bu makalenin taslağını oluşturmak için de kullandım.

Ama bunu kendim yazıyorum.

Yapay zeka yazmada kötü mü? Aslında hayır. Aslında oldukça iyi.

Ama burada yaptığım şey yazmak değil. Bunu ancak yakın zamanda fark ettim.

Yazmak düşünmektir. Yazmak sanattır.

Geçtiğimiz yıl bolca seyahat ettim ve birçok yeni insanla tanıştım. Bana ne iş yaptığımı sorduklarında cevabım hep aynı oluyor: Yazarım. Bu kelime genellikle kitaplar, felsefe, okuma ve yazma sanatının kendisi hakkında keyifli sohbetlerin kapılarını aralıyor.

Şaşırtıcı bir şekilde, pek çok kişi bana "Bir yazar olarak sen bir sanatçısın" dedi. Sana karşı yüzde yüz dürüst olmalıyım: Kendimi hiçbir zaman bir sanatçı olarak görmedim. Ben mi? Sanat mı? Pek sanmıyorum.

Ben küçük bir kasabada büyümüş, öyle ahım şahım özel bir şey yapmayan sıradan bir adamım. Sadece okumayı, düşünmeyi ve sonra o düşünceleri kelimelere dökmeyi seviyorum.

Çünkü yazdığımda, aslında düşünüyorum. Yazmak gerçekten bencilce bir uğraş. Kendimi yazmaktan alıkoyamıyorum. Bu benim için bir ifade biçimi, bir keşif yolculuğu. Belki de bu yüzden, "sanatçı" etiketini kendime yakıştırmakta zorlanıyorum. Benim için bu sadece var olmanın, düşündüklerimi somutlaştırmanın bir yolu.

İşte asıl mesele de bu: Yazmak, düşünmektir.

Böyle bir şey yazmak için her oturduğumda, zihinsel olarak ilerlediğimi ve enerji kazandığımı hissediyorum. Yazarken kendimi iyi hissediyorum.

İşin garibi, şu an bunları yazarken kimse okumuyor. Ama yazmak yine de inanılmaz eğlenceli. Elbette, insanlar gerçekten okuduğunda bu daha da keyifli hale geliyor. Ama her şey, sürecin ta kendisinden aldığınız o saf neşeyle başlıyor.

Yazma işi yapay zekada değil, sanatta ve zanaattadır.

Yapay zekanın dünyayı etkisi altına almasıyla birlikte, birçok bilgi çalışanı ve yaratıcı insan, geleceklerini sorguluyor. "Gelecekte kariyerim nasıl olacak?" sorusu zihinleri meşgul ediyor.

Bence başarının anahtarı, bizi insan yapan şeye, yani insani bağlantıya odaklanmakta yatıyor. Bir yazarı neden severken, bir başkasını sevmeyiz? Çünkü sevdiğimiz yazarla derin bir duygusal bağ kurabiliriz. Filmler veya müzikler gibi diğer tüm sanat türleri için de aynı şey geçerli. Nipsey Hussle'ı dinlemekten neden hoşlanıyorum? Brad Pitt filmlerini neden seviyorum? Çünkü onların karakterlerinin ve genel tarzlarının bazı yönlerini seviyorum. Her bir parçasını sevmek zorunda değilim, ama kendilerini nasıl ifade ettiklerini seviyorum. Ve her şeyden önemlisi, işlerinde harika olduklarını düşünüyorum. İnsanları kendi ortamlarında görmek hoşuma gidiyor. Bu bana da yaptığım işte daha iyi olmam için ilham veriyor.

Peki her şeyi yapay zekaya mı devredeceğiz? Sanmıyorum. Hâlâ insanız. Sanatı, el sanatlarını ve entelektüel uyarımı seviyoruz.

İşte bu yüzden her gün yazmaya geri döndüm. Her gün mücadele ediyorum ve her gün bunu seviyorum.

Kendime yazmaya geri dönmek ilk başta zordu. Paslanmış ve hatta biraz tembel hissediyordum. "Yapay zeka benim için yapabiliyorsa neden oturup bir şeyler yazayım ki?" diye düşündüğüm anlar oldu.

Ama hemen, yazmaya neden aşık olduğumu hatırladım. Her seans zihinsel sınırlarımı zorladı, varsayımlarıma meydan okudu ve yaratıcılığımı yeniden ateşledi. Çünkü günün sonunda yazmak sadece yayınlamakla ilgili değil; zihni keskinleştirmek ve son derece insani bir şey yaratmakla ilgili.

Zor. Ama tam da bu yüzden seviyorum.

Yapay zeka çağında sizin için yaratıcılığın ve insan bağlantısının önemi ne durumda? Bu konudaki düşüncelerinizi merak ediyorum. Yorumlarınızı bekliyorum...

by Darius Foroux