top of page

Blog Posts

Hayır, Çok Geç Değil!

Maggie bir bardak beyaz şarabı masaya koydu, ve ekibe gülümsedi ve "Hepinizle çalışmaktan ne kadar keyif aldığımı anlatamam. 25 yıldır bu tasarım firmasındayım. Kendimi artık antika gibi hissediyorum!” dedi.


Herkes birbirine gülümsedi ve sonra patronu Phillip bir kadeh kaldırdı. “Maggie Fuentes'e kadeh kaldırın! Uzmanlığınız, sadakatiniz ve dostluğunuz için teşekkür ederiz. Hak edilmiş emekliliğiniz size yeni kapılar ve mutluluklar açsın!” Renkli balonlar şarap barının etrafında sağa-sola sıçrarken alkışlar koptu.


"Teşekkürler, Phillip. Herkese teşekkürler," dedi Maggie. Bir an şarap kadehine baktı ve sonra, "Keşke Edward da burada olsaydı. Bu anı hayal ederdik hep.”



Maggie'nin en iyi arkadaşı Melissa, Maggie'nin Edward'ı ne kadar özlediğini düşünerek ona sarıldı. Uzun bir kariyerden emekli olduğunuzda eşinizin de yanınızda olması gerektiğini hepimiz isteriz elbette. Sizinle ne kadar gurur duyduklarını görmek ve söylemelerini istersiniz. Ertesi sabah kahvenizi yapmasını ve "Peki, bugün ne yapmak istiyorsun?" demesini de tabi.


Edward'ın pankreas kanseri olması, onu çok erken yaşlarda bu hayattan koşardı ve aslında Maggie bilinmeyen bir geleceğe yelken açarak emekli oluyordu. Yine de cesur bir yüz ifadesi vardı, emeklilik plaketini kaldırdı ve "Tekrar teşekkürler, çocuklar!" dedi.


Görünmez Kadın

.Maggie çocuk sahibi olamamıştı. O ve Edward gençken evlat edinmeyi düşünmüşler fakat sonunda kariyerlerine odaklanmayı seçtiler. Son birkaç yıl Maggie, Edward'a yaşlı bir kadın olduğundan şikayet ediyordu. Saçları grileşmişti, gözleri gözlük gerektiriyordu ve yoga ve yürüyüşe rağmen fiziğini formda tutması daha zordu artık.


“Sen güzel bir kadınsın, içten dışa," tatlı Edward her zaman böyle derdi ona. Ve hoş bir gülümsemeye, büyük kahverengi gözlere ve çekici özelliklere sahip olmasına rağmen, akıp giden zamanın kaba olabileceğini biliyordu.


Maggie, emekliliğinden birkaç hafta sonra Melissa'ya "Dün Starbucks'a giriyordum. Üç yakışıklı genç adam dışarı çıkıyordu. Üçü yanımdan geçti. Beni fark etmediler. Adeta görünmez biri gibiydim.” dedi.


Melissa kaşlarını çattı ve elini Maggie'nin omzuna koydu ve ona "Tatlım, sen güzel, akıllı, yetenekli bir kadınsın." dedi. Maggie yoruma gülümsedi ve "Evet, ama şunu kabul edelim" ve “Altmışlı yaşlarınızdayken, daha az erkek arkanınız döner ve size hayran kalır. Gençliğimi geri almak istediğimden değil. Sanırım kendimi biraz başıboş ve yalnız hissediyorum." dedi.


Melissa, Maggie'nin oturma odasının duvarındaki küçük bir tabloya baktı ve "Bunu hiç boyamadın mı?" dedi. Her iki kadın da sanat eserine baktı ve Maggie, "Evet, bunu beş yıl önce boyamıştım. Tasarım firması, peyzaj sanatımızı geliştirmemize yardımcı olmak için birkaçımızı Kathleen Dunphy adında harika bir Kaliforniyalı sanatçıyla bir atölye çalışması yapmamız için gönderdi. Harikaydı. Sierra Nevadas'ın eteklerinde resim yaptık. Edward ve ben güzel sanatlara girdiğim hakkında konuştuk, ama onunla hiçbir zaman fazla bir şey yapmadım." diye cevap verdi.


Melissa gülümsedi ve "Belki de buraları tekrar ziyaret etmenin zamanı gelmiştir" dedi.

Christopher Reeves'in Bilgeliği

Ertesi hafta Maggie, komşusu Douglas'a rastladığında postasını alıyordu. Douglas, Irak'ta bir mayının hayatının yörüngesini değiştirdiğinden beri tekerlekli sandalyeye mahkum olan felçli bir askeri gaziydi. Aynı zamanda başarılı bir suluboya sanatçısıydı ve Maggie, güzel sanatlara dalmasına yardımcı olacak bazı ipuçları olabileceğini fark etti.


"Douglas, seni biraz kahve içmeye ve çörek yemeye davet edebilir miyim? Artık tasarım firmasından emekli olduğuma göre, güzel sanatlara geri dönmeyi düşünüyorum. Tavsiyeni almayı çok isterim." dedi Maggie. Douglas sırıttı ve dedi ki, "Biliyorsunuz, her çörek için mahallenin etrafında on beş tur atmanız gerekiyor! Ama uygun bir gün gelebilirim.”


Daha sonra Maggie'nin evine misafirlikte buluştuklarında kahve ve çörekli bir tepsi getirdi ve ikisi karşılıklı konuştular. Maggie belirsizlik içeren duygularını paylaştı. "Kendimi kaybolmuş hissediyorum, Douglas. Belki de güzel sanatlar kariyerine yeniden başlamak için çok geç?"


"Biliyor musun Maggie, Irak'tan sonra hayatımın bittiğini düşünmüştüm. Ama sonra sanat eserlerini ne kadar sevdiğimi hatırladım. Eskiden suluboyadan zevk alırdım ve tekrar başladım. Keiko Tenabe ve Brienne Brown gibi sanatçılara aşık oldum. Bu yüzden atölyelere girdim, deli gibi boyadım ve şimdi birkaç galeride ürettiğim eserleri satıyorum." dedi Douglas.


"Bu harika, Douglas. Ama altmışlı yaşlarımdayım. Resme geri dönsem bile, onunla çok şey başarmak için çok yaşlı olduğumu hissediyorum." Maggie bunu söylerken kaşlarını çattı.


"Maggie, aktör Christopher Reeves'in bir keresinde ne dediğini biliyor musun?” dedi Douglas.


“Bence bir kahraman, zorlu engellere rağmen sebat etme ve dayanma gücünü kedinde bulabilen sıradan bir bireydir.” Christopher Reeves

Ve devamında, “Bu alıntıyı çok seviyorum. Ayrıca, hayatın ilerleyen dönemlerinde başarıya ulaşan birçok sanatçı var.” diye de ekledi.


Ve sonrasında, Douglas bir yudum kahve aldı ve çöreğinden de bir ısırık aldı.


Maggie, "Gerçekten, bir tanesini söyleyebilir misin?" dedi.


Millard Kaufman ilk romanı 'Bowl of Cherries'i 90 yaşındayken yazdı. Kathryn Bigelow, 'The Hurt Locker' ve 'Zero Dark Thirty'yi yönettiğinde neredeyse 60 yaşındaydı. Akademi Ödülü kazandı. Sanatçı Louise Bourgeois hayatı boyunca çizimler, baskılar ve heykeller yarattı, aşağı-yukarı 70'li yaşlarının başında New York Modern Sanat Müzesi'nde 1982'de yapılan bir retrospektif sergiden sonra tanınmaya başladı.”


Douglas kendinden memnun bir şekilde çöreğinden bir ısırık daha aldı.


Maggie, "Vay be, sanırım tutkunuzun peşinden gitmek ve hayallerinizin peşinden gitmek için hiçbir zaman geç değil." dedi ve ekledi, “Bunca zaman kendim için üzülüyordum. Sanırım Fransız şövalemin tozunu alıp resim yapmaya başlamalıyım?” Douglas'a gülümsedi, onun ruhuna ve bilgeliğine hayran kaldı. Sonra öne doğru eğildi ve çok derin bir şey söyledi.


“Maggie, biz güzelliği, gençliği ve dahi çocukluğu kutluyoruz. Engelleri aşan ve baş döndürücü başarıları daha sonra ortaya çıkan kararlı ruhları görmezden geliyoruz. Yaşlanmanın aşağılayıcı yönlerine rağmen kişinin altın yıllarında başarıya ulaşması, benim için bazı harika çocukların erken başarısından daha dikkate değerdir. Çok geç değil Maggie. Hayatının bir sonraki bölümünü kucaklamak için henüz çok geç değil!”

Hayır, çok geç değil!

Douglas'ın bilgeliğinden ilham alan Maggie, tavan arasında eski Fransız şövalesini buldu ve kendini tekrar resim yapmaya verdi. Hoş bir tablonun nasıl yapıldığını unutmamış olması onu çok şaşırttı. Kathleen Dunphy'nin ona öğrettiği derslerin çoğunu hatırladı.


Yaza yalnızca birkaç hafta kala Maggie, bir atölyeye katılarak sanatsal becerilerini güncelleme zamanının geldiğine karar verdi. Scott L. Christensen'in sanat eserlerine her zaman hayrandı ve Victor, Idaho'ya gidip onun atölyelerinden birine katılmaya karar verdi. Atölyelerin popüler olduğunu ve hızla dolduğunu biliyordu.


Maggie, Christensen'in stüdyosunu aradı ve bir asistanla yaklaşan atölye çalışması hakkında konuştu. Maggie, "Yakın zamanda emekli oldum ve atölyede hala yer olması için dua ediyorum" diye yalvardı. Asistan güler yüzlü ve nazikti, "Kadroyu kontrol edip size döneyim" dedi.


Maggie, merhum kocası Edward ve arkadaşı Melissa'nın nazik desteğini düşündü. Kaliforniya'da Kathleen Dunphy ile yaptığı atölye çalışmasını hatırladı. Komşusu Douglas'ı ve onun moral verici cesaretini düşündü.


Atölye asistanı listeyi kontrol ederken nefesini tuttu. Daha sonra asistan şöyle dedi: “Hayır, çok geç değil. Bir kişilik kontenjanımız uygun” diyerek dönüş yaptı.


Maggie'nin gözlerinden birkaç damla sevinç gözyaşı geldi. Maggie asistana, "Hayır, çok geç değil." dedi ve ekledi, “Hiç de geç değil. Devam edin ve beni kaydedin.”


John Patrick Weiss

(Orijinal hikayeye buradan erişebilirsiniz.)

Recent Posts

See All

Kommentare


  • Beyaz LinkedIn Simge
  • Beyaz Facebook Simge
  • Beyaz Heyecan Simge

BU İÇERİĞE EMOJİ İLE TEPKİ VER

bottom of page